كودك نجوا كرد: « خدايا با من صحبت كن » و يك چكاوك آواز خواند، ولی كودك نشنيد.

پس كودك با صدای بلند گفت : « خدايا با من صحبت كن » و آذرخش در آسمان غريد، ولی كودك متوجه نشد.

كودك فرياد زد: « خدايا يك معجزه به من نشان بده » و يك زندگی متولد شد، ولی كودك نفهميد.

كودك نااميدانه گريه كرد و گفت: « خدايا مرا لمس كن و بگذار تو را بشناسم »، پس خدا نزد كودك آمدو او را لمس كرد.

ولی كودك بالهای پروانه را شكست و در حالی كه خدا را درك نكرده بود از آنجا دور شد!

جوانه های نشاط  درآتش شعله کشیده از تشنگی امید پرپرزد و سوخت .

خسته ترازباد درهیاهوی بی کسی درکویر تنهایی گم شد .

هر چه بود شب را داغدار می کرد.  

هر چه بود دلم را در بی تابی می فسرد . 

شب که از کناره ها با سرگشتگی از راه می رسد

مرگ خاطره هاست .

کاش ستارها زودتر به خواب روند تا صبح  در روح بی جان امید بدمد .

همه جان در تمنای شوق وصل گریان و نالان به سر رفت و به سینه خیزان شد .

اگر چه هیچ کسی در برهوت ویران شده جان به گل ها رحم نکرد و ندید نوگل تازه شکوفه نشسته امید را ,احساس را .

گرچه مرگ دل ها را همه به چشم حقارت نگریستن .

اگرچه یادها در یادها گم شد .

گرچه امید دلاویز به سنگ خاره در تب غم بیکران سوخت.

اگرچه دل ها گرفت و همچو اشک به پای جاده های انتظارنمناکی دل تنکی شد.

گرچه چشم ها خسته ازانتظاربی فروغ چشم انتظارماند و در گریه ابرها

سیلاب شد.

اگرچه شاپرک ها از زهر شیرین گلبرگ های دل مردگی سینه هاشان فسرد

و بالهاشان سوخت.

گرچه ژاله را باد بی هم نفسی اشک شد وگریست.

اگرچه دل کندن ازاطلسی ها سراب دردناکی بر قلب سینه سوخته

خورشید نشاند.

اگرچه همه ی ماندنی ها بردنی شدند .

اگرچه این بار باران بر روی تن خسته سیلاب شد و لرزاند شانه های

 مرد تنهای جاده غربت را.

گرچه چشم های یاران گریان شد از فراق هر چه لبخند .

گرچه درخت تنومند غربت فراخ بال و بی پروا ریشه دوانید در

 کویر دل خستگی ها.

کاش امشب چیزی از فردا نداشت.

کاش صبوری را صبری بود.

گرچه مهربانی ها یخ بست و تنها ماند دست های کوچک شکوفه های یاس.

گرچه باران برای دل خوشی شب بوها ابرها را گریان دید.

گرچه آینه برق چشمانی مهربان را به خود ندید.

گرچه لحظه ها در غربت و تنهایی پرپرزد و به انتها رسید .

گرچه دفتر خاطرات هیچ خاطره ای تاریخ برگشت نخورد .

گرچه روزها را شب ها در نوردیدند .

هر جا که باشی خوب و زیباست .

هر جا که باشی آسمان آبی وروشن سرمی دهد سرود دل دادگی را.

هر جا که باشی نفسها را شماره میکنم.

راستی برق نگاه مهتاب را به خاطر بسپارتا گم نکنی راه عاشق ماندن را.

یادت نرود گاهی هست نگاهی نگران، گریان و خندان ،بی قراربی تاب ماندن .

یادت باشد که نگاه منتظر دل نازک تر از گلبرگهای یاس شده.

عشق محال نیست، اما گناه بی گناهی سینه عاشق را مالامال درد کرده .

حرف ها ناتمام ماند و دل ها فسرد و غصه ها  سوزناک تر بر سینه

عریان گل بوته ها باز هم سیلی خور تنهایی شد .

لحظه ها را گم نکن.

یادها را ،بی قراری ها را ، دل تنگی را شماره کن.

در نگاه خاطرات شکوفه بزن با شوق بوسیدن یادها.

فسردگی دل ها در تب و تاب ماند و تنهایی را لمس کرد

آرزوهایی بر باد دلتنگی بال و پر بسته شده.

اما همیشه ایام، تنها یارهمراه بی کسی ها باش.

اگر لبخندی بر لبها مان یخ بست.

اگر چه رویاها دردناک شده اند.

اگرسنگینی تنهایی را بر شانه هامان احساس کردیم.

همیشه ایام، تنها یار همراه بی کسی ها باش.

یاد بدار که یکی شدن دلهامان را شکرگذار بخشایش گر بی همتا

آن یگانه مهربان باشیم.

همسفر

هم ستاره

دل پاک بی قرار

آفریننده تو ،خوب تو را هدیه کرده درد و درمان را.

پس قدر دان لحظه هایت باش.

همیشه امید و لبخند را از او طلب کن و بپذیر هر آنچه به سررفت .

یقین بدار که رب آسمانی از میان تمام سختی ها آسایش را برایمان خواهان است.

ایمان دار که خدا دوستدار ماست.

امشب شوق انگیز است .

برای تمام ماندنی ها بی قرار باش.

همیشه ماندگارمن، همیشه امید هست .

به تمام امیدها ، به همه خوبی ها لبخند بزن.

زمستان به پایان رسیده بود،

اما در بهاران هنوز مسافر جاده دلتنگی و بی قراری بودیم

 برای آوردن یک کاسه باران

تا بپاشیم آب بر جاده غبار آلود ،

برای دیدن آسمان تا بی کرانها.

تا بیابیم پرنده مهاجرمان را که هنوز بازنگشته بود.

وقتي که صبحدم ،خورشيد عشق پرده شب های دلتنگی را کنارزد،

وقتي که دانه هاي باران احساس، دستي به روي گلهاي اقاقي دلهامان کشید،

وقتي که چشم شب با آواز دل انگيز ماه مرطوب شد،

وقتی که عطر محبوبه شب همیشه همراهمان شد،

وقتي که زندگي با شادي تمام در بستر نور بالا نشین غصه ها شد،

وقتی بالهای بلورین فرشته ی امید  در سرزمين گل‌بوته‌هاي آرزوهامان سفرکرد.

وقتی جامه دان هستی مان، لبریز شراب عشق شد .

وقتی همچون شب های پر ستاره کویر، آبی بیکران دلهامان

شهاب باران لبخند شد .

دانستیم که نسیم خوش نسیم عشق وزیدن گرفته !

دانستیم که عشق ما را پذیرفته ! 

شميم دوست داشتن را مي توان از کوچه باغ عشق احساس کرد.
عطري که بیقراری ها رابا رنگ و بویی پر التهاب خوش نفس کرده.

عطری که همچون انوار طلایی لابه لای شاخه های پریشان بید مجنون قلبت،

عشق بازی می کند .

 تو

 قامت سبزگون وفارا ببوس،

 عشق را بر صفحه دل پاکت بخوان!

لحظه هایت را غرق در عشق و لطافت، گم کن !

شبهایت را بارانی کن تا گل های احساست همیشه خرم درگلستان بودن،

عاشقانه با نسیم دلدادگی رقصان شود.
اي کاش چشمهاي محبت عشق ،هميشه باز بماند  تا بنفشه اي از تشنگي نخشکد.

اي کاش درگلستان مصفاي صداقت همیشه آهنگ عشق را زمزمه کنیم!

اي کاش هرگز روياي سبز پاکيها خزان نبیند و پاييز جرأت نکند

 قدم بر دلهاي بهاري بگذارد!

ای مرغکان احساسم  همیشه با بالهای محبت و عاطفه رو به سوی دیار

 دوستی و عشق پرواز کنید !

ای کاش همیشه دوستدار نوازنده ی قلبهامان ، دریای خروشان روحمان بمانیم.

ای کاش در پایان آغازمان به صمیمیت نسیم صبحدم ،

 به بلندای آسمان قلبمان، به طراوت هر چه اشک،

به حرمت هر چه عشق بمیریم.

چو گلها سراپا نشاط و شوری ، تولّدت مبارک ، تولّدت مبارک
بهار امیدی ، همه سروری، تولّدت مبارک ، تولّت مبارک
گل من ! چشمِ دلم از تو روشن شکفتی زیباتر از گل به گلشن
نشستی ، چون لاله در باغ هستی ، تویی تو ، بهانه یِ هستیِِ من
دور ، از هر ، بلایِ ، خزانی بمانی ، با شور و نشاطِ جوانی بمانی
گل ، باشی ، که در جمعِ یاران نشینی ، در عالم ، به جز

روی شادی نبینی

عزیزم تولدت مبارک

در این جادو شب پوشیده از برگ گل کوکب،

 دلم دیوانه بودن با تو را می خواست...

سروش آواز ها می خواند مسحور شکوه شب،

 ولی مسکین دلم

انگشت خاموشی نهان بر لب،

شنودن باتو را می خواست...

اولين بار كه نگاهم با طنين نگاهت آشنا شد هنوز به خوبي معناي دوستي را نفهميده بودم.

هنوز نمي‌دانستم كه شقايق چه رنگي دارد و گرمي خورشيد از كجاست؟

روزهای شادم با تو به من عشق را آموخت .

با تو بودن گل واژه ی امید در روحم شکفتن گرفت .

بهار آرزوهایم رقم خورد .
 امروز مي‌دانم كه دريا يعني چه و به اندازه تمام درياها دوستت دارم.

امروز مي‌دانم مهرباني گل‌ها از چيست

مي‌دانم عشق چه معنايي دارد

و موج محبت را مي‌توانم در چشمانت حس كنم .

من می دانم لبریز شدن از لطافت چه لذتی دارد

درد تنهایی را هم خوب آموخته ام  

لطافت صبح را مي‌توانم لمس كنم و معناي رنگ سرخ شقايق را فهميده‌ام.

من با اطلسی ها هم صحبت شده ام .
اين روزها صدايت را هر صبح از راه قلبم كه هميشه به يادت گرم است مي‌شنوم ،

قلبي كه به واسطه حضور تو به زمين و آسمان محبت دارد.
حالا كه اينها را فهميده‌ام به ياد تو شقايقي در دلم مي‌كارم

و هر صبح آن را با آواز پرستوها نوازش مي‌كنم.
لطافت، پاكي، عشق، صداقت، دوستي، محبت و ...

 را از شقايق مي‌آموزم و نثارت مي‌كنم،

نثار تو كه اکنون به اندازه ستاره‌هاي آسمان مهرباني داري

و به من آبي بودن را آموخته‌اي.

من هر صبح چشم به راه جاده منتظر آمدن تو می مانم

روزی که بیایی یاس های احساسم را تقدیم چشمانت می کنم .

روی که بیایی غبار تنهایی را می تکانم

و دفتر غزل هایم را پر ز عطر امید می کنم
ما، هر دو

 به خورشيد، آسمان و ستاره‌ها به خاطر دوستي‌مان 

به بهانه ی عشقمان  برای با هم بودن مان

مديون هستيم،

پس بايد هميشه به ياد آسمان و پرندگان زيبايش باشيم

 و هرگاه گرما را احساس كرديم به ياد خورشيد بيفتيم كه آن بالا ما را مي‌نگرد.

به یاد آسمان باشیم که ما را با احساسی بر آمده از عشق در آغوش کشیده 

به یاد باران باشیم که لطیفمان کرده  
و هر صبح به ياد همه اين گرمي‌ها و دوستي‌ها به گل‌هاي باغچه دلمان آب دهيم

 و آواز عشقمان را برايشان زمزمه كنيم.

یادت باشد این عشق من و توست .

ریزش یک ریز یاران ، تند و بی پروا ، سرد و لذت بخش ، گویی از چیزی میگریزد ،  

می هراسد . شاید از ابرهای دلگیر و غمگین ، شاید از سستی بام نیلی رنگ ،

گویی از درد سخن می راند .

 به صدای باران گوش کن نغمه ها  دارد با خود . فریاد ها می کشد از درد ،از غم .

گاهی لبخند .  نغمه ای دارد به آواز بلند پر احساس خوشایند بهار ،

 سرودی به بلندای شبدر ها که ای همه زیبایی ، همه شور و شوق و طراوت

همه تقدیم به چشمانت .

بغضی دارد به سنگینی سینه ی سوخته ی کویر . اشکی به روشنی شبنم صبحگاه .

الهه باران خبری دارد با بال زدن هایش در آسمانی که نمناک شده از اشک هایش .

 خبری شاید مسرت بخش ، شاید خبر از طوفان دارد آرامش قبل از طوفان را نهیب می زند .

بهتر گوش کن ، خبری از بهار دارد با خود ، خبر از دیداری نو ، لحظه ی دیدار .

نمی دانم هر چه هست باشد من باران را دوست دارم .

صدای باران ، صدای ملکوتی و مهربان باران در شبی بهاری خواب زمستانی

 درختان باغ را می کشد .

گوش کن صدایش غمگین است شاید می نالد از دوری ، از بی کسی ؛ از بی خبری ،

شاید دور افتاده از محبوب .

می دانم باران فاصله ها را خواهد شکست .

 با دلی روشنتر و عاشق گوش کن باران ترانه خوان شده ،

می خندد به آواز بلند که اهالی زمین تمام لحظه هاتان شاد ، همه احساستان لطیف  ،

 ململی از طراوت بار سفرهاتان . شاید خبر از عطر اقاقی ها دارد .

                   کوله بارتان پرز گل های باران خورده ی اطلسی .

نگاه کن  باران پر ز احساس کرده گل های باغچه را از این همه زیبایی لذت ببر .

باران را ببین چه زیبا شاخه های شب بو را به هم دسته کرده .

می دانم که باران را دوست دارم .

زیر باران مست و سرخوش ، بی هیاهوی ارغوانی رنگ لبخند بزن .

پر ز شور و حس نمناکی باش . پر ز احساس باریدن .

همچون قاصدک های سبک بال رقصان شو در باد .

یادت باشد زیر باران از برگ گل سرخ یادی کن .

یادت باشد زیر باران از عشق با یاسمن سر صحبت را وا کن . 

یادت باشد زیر باران چترت را ببند و خندان از روی جوی پر آب گذر کن .

یادم باشد که هیچ شب بارانی را از دست ندهم چون باران را دوست دارم .

یادت می آید

گل باران خورده ی احساس شدیم زیر باران .

ما رفتیم و باران یک قدم دورتر از ما به اقامت از طرف هر چه بلندی ،

 هر چه مستی ایستاد و به من و تو خیره ماند تا بنگرد برق چشمانی مست ز شور عشق .

بارن پشت سر ما آمد تا لطافت را حس کند .

 باران با ما آمد تا افق را بنگرد در چشمان بی آلایش ما .

باران تند و ریزان با فلبی تپنده با ما همراه بود .

در آن شب پر احساس ، باران با ما بود . باران آمد و از رفتن ما از من و تو ماند به جا تا بنوازد ، تا بخواند آواز دلمان تا بگوید راز چشمانمان را .

 من و تو هر کجا باشیم باران با ماست ، ما باران را دوست داریم .

آسمان این سقف آسمانی رنگ که ابرهای شیطان و نمناک را در سینه دارد

هر کجا هست باشد من آنجا را ، باران را دوست دارم .

باران  با بغض و اشک  یار دیرینه ی قلب تنگ الهه باران بود .

ودیعه ای از عشق در دل داشت . همدم سینه ی پر سوز او بود .

اشکی روان بر گونه های سرخ مهتاب .

باران سکوتی داشت پر غوغا ، خیالی پر رویا .

غوغای دل ، غوغای عشق. رویایی شیرین از لبخند ، از من و تو.

 باران آن شب با ما بود ،

 یادت باشد هر کجا هستی باران را ، تو را دوست دارم .

یادت باشد زیر باران با هر چه عشق قدم بزن .

 زیر باران قانون شکن باش سرت را بالا بگیر و بگذار

 قطرات باران گونه هایت را ببوسد به لبخند .

 با نوازش باران آرام بگیر .

یادت باشد زیر باران مست و دیوانه و سر خوش دل بی تاب را رها کن ،

 زیر باران گریه کن تا اشک هایت را بپوشاند تا شاید سوز دل فروکش کند .

یادت باشد التیام دل ماست باران و دیگر هیچ ..........

راستی اگر روزی باران نخواست ببارد چه کنم ؟

اگر روزی الهه باران با زمین سینه سوخته قهر کرد چه کنم ؟

اگر روزی ابرها نا فرمانی کردند و رخش آسمان نعره نکشید که آهای ابرها ببارید که 

دل ها به عمق جان به وسعت کویر تشنه است چه؟

بدون باران اطلسی ها زیر نور یک ریز خورشید خم می شوند

 پس من ابرها را هم دوست دارم .

راستی گل آفتابگردان هم باران را دوست دارد؟

آفتاب پرست تا به اکنون طراوت باران را حس کرده ؟

زیر ابرهای دل گرفته و بارانی آفتاب برای دل که می تابد ؟

هر چه هست باشد من باران را دوست دارم .

یاد دارم شبی زیر باران با دلی کمی غمگین ، کمی خندان ، که بی قرار بود و بی تاب .

به بهانه ای کوچک اما شیرین و پراز شیطنت ساعت ها روی چمن های خم شده از سنگینی لطافت ، زیر نور چراغ خیابان ، با هم ، هم دل و همراه  قدم زدیم .

با شیطنتی دوست داشتنی گفتی من را چه نیاز است به گل ، به ابر ، به مه ، به ماه 

 که باران احساسم تویی !

بارها آن شب من گفتم که باران را دوست دارم .

نمی توانم پنهان کنم برق چشمانم را از باریدن باران که لبریز می شود از آرامش.

نمی توانم اشک نریزم وقتی ابرها برای دل هایی غمگین می گریند ، برای دل هایی شاید سبد سبد لبخند را همراه دارد .

پس باز می گویم من باران را دوست دارم .

شاید این مشق شب بارانی من باشد که به الفبای جنون به خطی ستاره باران با قلمی

 پر ز احساس بر روی ورق های لطافت بنویسم : من باران را دوست دارم .

زیر باران زمزمه ی عشق گفتن ، حدیث دل شنیدن ، ز عطر شب بوها مست شدن

چه لذتی دارد .

مشق امشب بارانی من این است که به اندازه ی قطره های باران بنویسم :

 من باران را دوست دارم .